De weg naar Grimmastone is ouder dan het rijk zelf. Meer dan 2.000 jaar geleden, in de tijd dat het imperium werd gesticht, is de tovenaar van de eerste kring, begraven in een afgelegen grot. Vandaag de dag is dat een heilig bedevaartsoord.

Niemand minder dan de geestelijk leider Agathon, zou hier voor z'n stoffelijke resten, de Heilige Woorden hebben gesproken. Er wordt gezegd dat iedereen die de weg naar Grimmastone neemt, iets over z'n lot te weten komt.

De weg, die ooit idyllisch moet zijn geweest, leidt langs kleine, schilderachtige dorpjes waarin turfstekers en vissers leven volgens hun tradities en zich nog geen zorgen over morgen maken.

Maar het moeras waarin ze elke dag voor hun brood moeten ploeteren, wordt al sinds een tijdje belaagd door vreemde creaturen. Ook pelgrims durven niet langer, de pelgrimsroute ten noorden van het dorp te nemen.

In het jaar 550 liet Heredur, die een grote koning en legerleider was, op deze heuvel een burcht bouwen. Hij nam afstand van het imperium dat de ondergang was gewijd en liet zich kronen tot de eerste koning van Duria.

Vandaag in het jaar 1190, zijn de mensen die zich in Kingshill achter de hoger stadsmuren hebben verschanst, bang dat de lange tijd van vrede nu definitief voorbij is.

Terwijl de oude koning Harold ongestoord doorgaat met het organiseren van spelen in de arena, broeit een langvergeten duistere sekte z'n verderfelijke plannen uit. Onder de bevolking groeit de angst.

Aan de oostkust van het kleine eilandenrijk, Duria, ligt de kleine havenstad Shorfolk. Als trots handelscentrum en venster naar de wereld, speelt het al sinds mensenheugenis een grote economische en militaire rol.

Vandaag staat Shorfolk in lichterlaaie. Draakachtige wezens struinen langs de rokende puinhopen terwijl de Woelige Jacht, aan de Brandende Kust, iedere vluchtpoging onmogelijk maakt. Al die burgers die zich in veiligheid konden brengen, gingen op weg richting het westen; in de Trollenkloof liepen ze echter in een dodelijke val. De rots is met magische krachten zelfs tot leven gewekt en liet creaturen vrij die de kloof voor lange, lange tijd z'n naam gaf.

Maar er zijn nog steeds een paar mensen die dapper genoeg zijn om in Shorfolk, de verbeten strijd tegen de vijand voort te zetten. Verscholen in de bergen, hebben ze hun kamp opgeslagen. Ze roepen helden op om hun voorbeeld te volgen en zich samen met hen te verzetten tegen de bedreiging die zich meer en meer de kop op steekt.

De kleine stad Grovery stond in heel Duria bekend om het hoogwaardige metaal dat daar werd geproduceerd. In de omliggende boerderijen woonden de hard werkende mensen harmonisch bij elkaar aan de voet van een bergmassief.

Maar toen nam de Nefertari-cult z'n intrek in het verlaten klooster en begon de omgeving van het Slifmoeras, met de inzet van list en bedrog, steeds meer in hun macht te krijgen. Nu zijn de mensen in de ban van een Godin wier donker, glanzende standbeelden oprijzen in de onheilspellende mist. Zombies patrouilleren door een spookstad, verlicht door de bliksemlantaarns die hun bedreigende licht werpen op de verlaten straten. Het onderdrukte land is doortrokken met magische kettingen, de akkers liggen er verwaarloosd bij en de huizen zijn vervallen in de duisternis.

Slechts in de kelder van een kleine dorpskapel, Werians schuilplaats, brandt nog een klein lichtje hoop terwijl in het oude klooster de hoge priesters van de Nefertari, Khalys, haar duistere plannen uitbroedt om haar macht nog verder te vergroten.

Hoog op de meest oostelijke berg van Duria, rust de oude vesting Teganswall; als een monument boven de kuststreek Shorfolk. Maar al in de dagen van Heredur, waren er al te weinig drakendoders om deze vesting in stand te houden. Ze trokken zich terug in het poorthuis en namen nog maar één keer per jaar die moeizame weg op zich om hun oude ritueel uit te voeren.

De drakendoders vergaten wat hun orde daar al eeuwenlang had bewaakt: de poort naar het Rijk der Fabelen. Maar nu, nadat de Nefertari-cult de vesting in z'n bezit heeft genomen en de oude vijand weer op Duria heeft afgestuurd, wordt hen weer duidelijk waarom Tegan deze vesting hier liet bouwen.

Het is nu aan onze helden om een einde te maken aan de afschuwelijke experimenten en de oude weg te gaan, door de Drakengrotten, die naar het verborgen heiligdom leidt. Daar zullen ze in Tegans Inwijdingstempel, de plek tussen de twee werelden, het grootste gevaar in de ogen moeten kijken waar Duria het ooit mee te maken heeft gehad.

Een reis door de omgeving van Kingshill leidt de wandelaars langs die plekken, waarvan de geschiedenis allang door de nevel van de tijd, in vergetelheid is geraakt. Maar wie probeert om te zien wat er achter de nevel verborgen is, kan veel ontdekken.

De Onstuimige Grotten getuigen van het begin van de menselijke beschaving en van vergeten Goden. Overblijfselen van oude culturen kun je ook in Hagastove Grot vinden. Hierheen vluchten in de tijd van het imperium, tovenaars die zich tot vandaag de dag, niet willen onderwerpen aan de strenge codex van de kringtovenaars.

Niemand denkt nog aan de oorlogen uit het verleden en de stenen getuigen van het Imperium zijn allang vervallen tot een grote berg brokstukken. Het eens zo harde gevecht om te kunnen overleven, heeft in de Swerfield Weiden voor Kingshill, plaatsgemaakt voor moderne landbouw.

Aan de overkant van de Duistere Zee, ligt het dorp Jarlshofn; direct aan beroemde de Donderkust ... de Noren noemen het Torstrond. Lang leefden de kustenbewoners van Duria in angst voor de wendbare Vikingschepen ... totdat hun bebaarde koning Harold in z'n jeugd een pakt voor een eeuwige vrede heeft gesloten met Jarl van de Noordelijke Gebieden.

Maar van deze vrede is in dit dorp, geteisterd door vele stormen, nauwelijks meer wat te merken. Torstrond, tot voor kort het thuis van jagers, leerlooiers en vissers is nu een bloedig slagveld. In Förge, het smederijdorp, hebben de volgelingen van de machtswellusteling Nefertari, net zoals in Duria, de harten van de dappere krijgers geïnfecteerd met angst en hun zielen gestolen.

In de Zuidwind Zee, achter de straat van Grabiltur, liggen de vergeten eilanden van Helios. Het mooiste zou Ellonidos zijn, omringt door kristalhelder water, dat maar op een steenworp afstand ligt van het verwilderde vulkaaneiland Mystras. Er zijn aanwijzingen dat Mystras een tijd lang het thuis is geweest van de mysterieuze vluchtelingen van Atlantis ... een cultuur die 3000 geleden onder de golven van de zee verdween.

Pas veel later vestigden de vrijheidslievende mensen uit Helios, zich op de eilanden en bouwden hun dorpen tussen de ruïnes, de stille getuigen van een prachtig imperium dat eeuwen geleden op zoek was naar het mythische Atlantis.

Al eeuwen geleden is het ooit zo mooie Atlantis naar de zeebodem gezonken .. en werd zo legendarische mythe. Velen zochten naar dit mysterieuze eiland en toch werd het nooit gevonden, tot vandaag. Moedige helden volgden het spoor van een expeditie en vonden een oud pad, de weg naar Ashraya.

Ashraya werd het toevluchtsoord van de Atlantiden na de ondergang van hun land: een sprankje hoop in de diepte. Wie waardig genoeg wordt geacht om door de Gorgonenpoort te lopen, vindt daar de laatste overlevenden van Atlantis ... en daarmee dus ook de kennis om de weg naar de oude haven van Atlantis te vinden. Dat tegenwoordig trouwens meer een scheepskerkhof is en wordt bewoond door onderworpen volkeren zoals de Zorlobb en Jabbax.

Sinds mensenheugenis mijden de zeevaarders de Schaduwzee, dat – zo wordt beweerd – aan het einde van de wereld ligt. Want hier bevindt zich de plaats, die bekend staat als Watergraf. Hier schijnt een meedogenloze macht te heersen, die ieder schip, dat zich per ongeluk in dit water begeeft, tegen de klippen laat lopen of meesleurt in de donkere diepte.

Maar nu heeft Ammon de Wereldreiziger van het watergraf gehoord. Hij ontdekt, dat de tussenwereld van deze plaats veranderd is – dat iets of iemand uit het Rijk der Fabelen probeert aan deze zijde van de wereld binnen te dringen. Hij weet ook wie dat is: De God des Doods, Mortis!