Ο δρόμος προς το Grimmagstone είναι παλιότερος από το ίδιο το βασίλειο. Πριν πάνω από 2.000 χρόνια, στις πρώτες μέρες της αυτοκρατορίας, ένας μάγος του πρώτου κύκλου θάφτηκε σε μία μεγάλη σπηλιά, η οποία είναι πλέον ένας ιερός τόπος προσκυνήματος.

Μόνο ο ίδιος ο Αγάθωνας, ο πατέρα της θρησκείας, πρέπει να δώσει την ευλογία του για την αθανασία της ψυχής. Λέγεται ότι οι άνθρωποι που ακολουθούν το δρόμο προς το Grimmagstone μαθαίνουν ποια θα είναι η τύχη τους.

Το αρχικά ειδυλλιακό μονοπάτι οδηγεί σε ένα κοιμισμένο χωριό, στο οποίο εργάτες εξαγωγής τύρφης και ψαράδες ακολουθούν πιστά τις παραδόσεις τους και δεν σκέφτονται το αύριο.

Αλλά ο τυρφώνας, στον οποίο εκτελούν τις καθημερινές τους εργασίες, πλήττεται εδώ και αρκετό καιρό από παράξενα πλάσματα. Ακόμη και οι προσκυνητές δεν τολμούν πλέον να εισέλθουν στο δρόμο προσκυνήματος που βρίσκεται βόρεια του χωριού.

Κατά το έτος 550, ο Ηρόδωρος, ένας μεγάλος πρίγκιπας και στρατηλάτης διέταξε την κατασκευή του κάστρου του σ΄αυτόν το λόφο. Υπαναχώρησε από την ετοιμοθάνατη αυτοκρατορία και στέφτηκε πρώτος βασιλιάς της Duria.

Σήμερα, το έτος 1190, οι άνθρωποι που ζουν πίσω από τα ψηλά τείχη του Kingshill, φοβούνται πως η μακρά εποχή της ειρήνης φτάνει στο τέλος της.

Ενώ ο παλιός βασιλιάς Χάρολντ διοργανώνει παιχνίδια και γιορτές στην αρένα, αγνοώντας τον κίνδυνο, μια παλιά αίρεση, ξεχασμένη επί αιώνες καταστρώνει τα σχέδιά της. Ο φόβος αρχίζει να εξαπλώνεται στον πληθυσμό.

Στην ανατολική ακτή του μικρού βασιλείου της Duria βρίσκεται η μικρή παραθαλάσσια πόλη του Shorfolk. Ως ένα εμπορικό κέντρο και πύλη στον κόσμο, η Duria κατείχε μια εξέχουσα θέση τόσο στον οικονομικό, όσο και στον στρατιωτικό τομέα.

Σήμερα το Shorfolk καίγεται. Διάφορα είδη δράκων περιφέρονται στα απανθρακωμένα ερείπια και οι άγριοι κυνηγοί κλείνουν στην φλεγόμενη ακτή όλους τους δρόμους διαφυγής. Οι πολίτες που κατάφεραν να σωθούν, τράπηκαν σε φυγή προς τα δυτικά και έπεσαν στον θανάσιμη παγίδα του φαραγγιού των τρολ. Ακόμα και ο βράχος έχει αποκτήσει ζωή μέσω της μαγείας του Άντερ και απελευθερώνει τα πλάσματα, τα οποία έδωσαν το όνομα τους σ΄αυτό το φαράγγι πριν από πολύ καιρό.

Ωστόσο, υπάρχουν ακόμα μερικοί θαρραλέοι και προβάλουν σθεναρή αντίσταση στον εχθρό στο Shorfolk και κρυμμένοι στο βουνό, έχουν συγκροτήσει ένα πολεμικό στρατόπεδο. Καλούν τους ήρωες να ακολουθήσουν τον δρόμο τους και να αντιμετωπίσουν μαζί αυτήν την τρομακτική απειλή.

Η μικρή πόλη του Grovery ήταν γνωστή σε όλη τη Duria για τα πολύτιμα μέταλλά της και την εξαιρετική επεξεργασία τους. Στα γύρω αγροκτήματα ζούσαν ειρηνικά οι έντιμοι εργάτες, στους πρόποδες του κοντινού βουνού.

Αλλά μια μέρα, η αίρεση της Νεφερτάρι εγκαταστάθηκε στο εγκαταλελειμμένο μοναστήρι και άρχισε σιγά-σιγά να ελέγχει την περιοχή του Slifmoor, χρησιμοποιώντας δόλια μέσα. Τώρα οι άνθρωποι είναι θύματα της θεάς, τα σκοτεινά και αστραφτερά αγάλματα της οποίας στέκονται επιβλητικά μέσα στην εξωπραγματική ομίχλη. Οι φρουροί ζόμπι περιπολούν μια πόλη-φάντασμα, η οποία φωτίζεται από το τρεμάμενο και απειλητικό φως των δαδών. Τεράστιες μαγικές αλυσίδες διασχίζουν τη σκλαβωμένη χώρα, τα χωράφια είναι άγονα και τα σπίτια σκοτεινά και κατεστραμμένα.

Μόνο στα υπόγεια της μικρής εκκλησίας στο καταφύγιο του Werian καίει ακόμα ένα μικρό φως της ελπίδας κατά τη διάρκεια που η αρχιέρεια της Νεφερτάρι, Κάλις, καταστρώνει σκοτεινά σχέδια στο παλιό μοναστήρι για να αυξήσει τη δύναμή της ακόμα περισσότερο.

Στην κορυφή του ανατολικότερου βουνού της Duria βρίσκεται το αρχαίο οχύρωμα του Teganswall πάνω από την παραλιακή περιοχή του Shorfolk. Αλλά ήδη στις μέρες του Ηρόδωρου υπήρχαν πολλοί λίγοι πολεμιστές του δράκου για τη συντήρηση των εγκαταστάσεων του οχυρώματος. Έτσι λοιπόν υποχώρησαν στην πύλη του οχυρώματος και από τότε έκαναν μόνο μία φορά τον χρόνο το επίπονο ταξίδι για να τελέσουν το παλιό τελετουργικό.

Οι πολεμιστές του δράκου δεν γνώριζαν, τι φρουρούσε εκεί το Τάγμα τους για αιώνες: Μια πύλη στον κόσμο του Άντερ. Αλλά τώρα, μετά την κατοχή του οχυρώματος και την απελευθέρωση του παλιού εχθρού της Duria από την αίρεση της Νεφερτάρι, αντιλαμβάνονται τον λόγο για τον οποίο κατασκεύασε ο Τέγκαν αυτό εδώ το οχύρωμα.

Είναι λοιπόν στο χέρι των ηρώων να δώσουν ένα τέλος στα σιχαμερά πειράματα, που λαμβάνουν χώρα στο Tegansruh και να πάρουν τον παλιό δρόμο που οδηγεί στον κρυφό ιερό τόπο μέσω των σπηλαίων των δράκων. Εκεί, στην αίθουσα του όρκου, στο μέρος μεταξύ των κόσμων, πρέπει να αντιμετωπίσουν την μεγαλύτερη απειλή που έχει δει η Duria.

Ένα ταξίδι μέσα από τα περίχωρα του Kingshill φέρνει τον περιπατητή σε μέρη, των οποίων η ιστορία έχει από καιρό χαθεί στη σκιά του χρόνου. Αλλά όποιος αποτολμεί ναν προχωρήσει περισσότερο μέσα σ΄αυτές τις σκιές, μπορεί να ανακαλύψει πολλά πράγματα.

Οι σπηλιές του Wildherz αφηγούνται τη γέννηση του ανθρώπινου πολιτισμού και των ξεχασμένων θεών τους. Υπάρχουν επίσης απομεινάρια των αρχαίων τόπων λατρείας στη σπηλιά του Hagastove, στην οποία κατέφυγαν οι έμπειροι μάγοι κατά την περίοδο της αυτοκρατορίας, οι οποίοι δεν υποτάσσονται μέχρι σήμερα στον αυστηρό κώδικα των μάγων του κύκλου.

Οι πόλεμοι του παρελθόντος έχουν περάσει πλέον στην ιστορία και τα τείχη που κάποτε μαρτυρούσαν την ύπαρξη της αυτοκρατορίας, έχουν γίνει ερείπια εδώ και καιρό. Και τα λιβάδια του Swerdfield πριν από το Kingshill, στα οποία δίνονταν κάποτε σκληρές μάχες για την επιβίωση, έχουν πλέον μετατραπεί σε καλλιεργήσιμα χωράφια.

Πέρα από την Σκοτεινή Θάλασσα, στις ακτές του Donner, βρίσκεται το χωριό Jarlshofn , το οποίο οι Βόρειοι το ονομάζουν Torstrond. Εδώ και πολλά χρόνια οι παράκτιες πόλεις τις Duria ζούσαν με τον συνεχή φόβο των καραβιών των δράκων και των πολεμιστών τους, μέχρι που ο βασιλιάς Χάρολντ, στα νιάτα του, υπέγραψε με τους Βόρειους σύμφωνο αιώνιας ειρήνης.

Δυστυχώς το σύμφωνο αυτό δεν ίσχυσε στην περίπτωση του μικρού παράκτιου χωριού. Το Torstrond, που ήταν γνωστό ως η πατρίδα των κυνηγών, των ψαράδων και των βυρσοδεψών, είναι πλέον ένα ματωμένο πεδίο σφαγής. Στο Förge, το χωριό των σιδεράδων, οι οπαδοί της αίρεσης Νεφερτάρι σκόρπισαν τον φόβο στους θαρραλέους πολεμιστές και τους έκλεψαν την ψυχή.

Στην νότια θάλασσα, πίσω από τα στενά του Grabiltur, βρίσκονται τα Ξεχασμένα Νησιά της γης του Ήλιου. Το πιο όμορφο από όλα είναι η Ελόνησος, περιτριγυρισμένη από κρυστάλλινα νερά και σχετικά κοντά στο νησί του ηφαιστείου, στον Μυστρά. Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι ο Μυστράς ήταν κάποτε η πατρίδα των Ατλαντίδων, ενός λαού με μεγάλο πολιτισμό, ο οποίος βυθίστηκε στον πάτο της θάλασσας πριν 3000 χρόνια περίπου.

Αρκετά αργότερα, στο νησί εγκαταστάθηκαν φιλήσυχοι κάτοικοι της γης του Ήλιου και έφτιαξαν τα χωριά τους μέσα στα χαλάσματα, των οποίων η μεγαλοπρέπεια, ρίχνει φως στο μυστήριο της Ατλαντίδος αιώνες πριν.

Χιλιάδες χρόνια τώρα, η μεγαλοπρέπεια και η λαμπρότητα της Ατλαντίδος κείτεται στο βυθό της θάλασσας, δημιουργώντας έτσι ένα μύθο γύρω από το χαμένο νησί. Πολλοί είναι αυτοί που αναζητούν το θρυλικό νησί, αλλά κανένας δεν είχε επιτυχία μέχρι τώρα. Θαρραλέοι ήρωες ακολουθούν τις ενδείξεις μιας αποστολής εξερεύνησης, μιας εκστρατείας όπως την ονομάζουν, παίρνοντας το παλιό μονοπάτι, τον δρόμο προς την Ashraya.

Εκεί οι κάτοικοι της Ατλαντίδος βρήκαν καταφύγιο μετά την καταστροφή της πατρίδας τους. Ήταν για αυτούς μια ακτίνα ελπίδας μέσα στην σκοτεινιά του βυθού. Αυτοί που θα θεωρηθούν άξιοι να περάσουν την Πύλη των Γκόργκονς, θα συναντήσουν εκεί τους τελευταίους Ατλαντίδες αλλά και την γνώση ενός μονοπατιού προς το παλιό λιμάνι της Αντλαντίδος, το οποίο είναι πλέον Νεκροταφείο Πλοίων και κατοικία των υπόδουλων Γιάμπαξ και Ζόρλομπ.

Από αμνημονεύτων χρόνων οι ναυτικοί αποφεύγουν την Θάλασσα των Σκιών, που όπως λέγεται, βρίσκεται στο τέλος του κόσμου. Εκεί βρίσκεται ένα μέρος, γνωστό ως ο Υγρός Τάφος. Σε αυτή την περιοχή έχουν εξαφανιστεί κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες πολλά καράβια, είτε πέφτοντας πάνω στα κοφτερά βράχια, είτε ταξιδεύοντας στον μαύρο βυθό. Οι εξαφανίσεις αυτές έχουν αποδοθεί σε μια σκοτεινή δύναμη που υπάρχει στη περιοχή.

Ωστόσο μόνο ο Αμών, ο Οδοιπόρος των Κόσμων, έστρεψε την προσοχή του προς τα εκεί. Αισθάνθηκε την αλλαγή στον Ενδιάμεσο Κόσμο αυτού του μέρους. Αισθάνθηκε ότι κάτι ή κάποιος από τον Κόσμο του Άντερ προσπαθεί να εισέλθει στο βασίλειο των ανθρώπων. Η διαίσθηση του τον κατευθύνει στον Μορτίσιο, τον Θεό του Θανάτου!